het mes snijdt aan twee kanten : het is leuk om - als je toch aan het lopen bent - een doel te hebben... dat doel is door iemand anders ergens neer gelegd en wordt met behulp van coordinaten opgespoord. het is echter niet gezegd dat het vinden van de cache altijd lukt. daardoor lopen we soms/vaak/meestal meer dan gepland, ook al omdat het verleidelijk is nog een cache op te zoeken als je weet dat die redelijk in de buurt ligt. een vorm van verslaving ?
dat betekent dus dat de honden zoveel mogelijk mee gaan en we op deze manier door de bossen lopen. wellicht gaat daarmee de conditie van jansen en sara en mijzelf vooruit en dat is altijd meegenomen.
vreemd is dat we op een of andere manier dan steeds verder van huis lopen met als consequentie dat we ook weer terug moeten.
sara geeft niet gauw op, maar met de temperatuur van afgelopen dagen (ook in de ochtenduren al) hebben we toch een pauze ingelast. de honden drinken en de rugzak werd weer wat lichter.
